“Kendi ayağınla yürümediğin yolda, başkasının gölgesine mahkûm olursun.”
Modern dünyada bağımsızlık artık sadece bayrak veya sınırlarla ölçülmez. Gerçek bağımsızlık, tetiğe bastığında ortaya çıkan gücün kime ait olduğu ile ilgilidir.
Bir ülke silahını, mühimmatını ve kritik askeri teknolojisini dışarıdan temin ediyorsa, bağımsızlığı sınırlıdır. Çünkü savaş yalnızca cephede verilmez; karar mekanizmalarında da yürütülür. Bu mekanizmalarda çoğu zaman görünmeyen bir aktör vardır: tedarikçi.
Silah yalnızca bir araç değil, aynı zamanda bir kontrol aracıdır. Yazılımıyla, yedek parçasıyla, bakım altyapısıyla… Gerektiğinde sınırlandırılabilir, hatta devre dışı bırakılabilir. Yani silah sizde olabilir; ancak irade sizde olmayabilir.
Uzun yıllardır dile getirilen “İslam dünyası ortak ordusu” fikri somut bir yapıya dönüşememiştir. Çünkü ortak bir ordu, yalnızca askerleri bir araya getirmekle kurulmaz; ortak üretim, ortak teknoloji ve ortak strateji gerektirir.
Başkasının silahıyla bağımsız bir askeri güç inşa edilemez. Silahın varsa ama anahtarı sende değilse, o güç sana ait değildir.
Bugün Türkiye, bu bağımlılık zincirini kırmaya yaklaşan ülkelerden biri olarak öne çıkmaktadır. İnsansız hava araçları, yerli savunma projeleri ve artan üretim kapasitesi, Türkiye’yi sadece bir kullanıcı değil, aynı zamanda bir üretici konumuna taşımıştır. Bu, kritik bir eşik aşımını gösterir.
Ancak tabloyu abartmamak gerekir. Motor teknolojileri, ileri elektronik sistemler ve bazı kritik bileşenlerde dışa bağımlılık hâlâ sürmektedir. Yani tam bağımsızlıktan ziyade, hızla güçlenen bir kapasiteden söz ediyoruz.
Buna rağmen bu ilerleme bile dengeleri etkilemeye başlamıştır. Savunma sanayiinde üretim gücüne sahip olan aktörler yalnızca oyuna katılmaz; oyunun kurallarını da şekillendirir. Üretemeyenler ise bu kurallara uymak zorunda kalır.
Son dönemde Türkiye, Pakistan, Katar, Mısır ve Suudi Arabistan arasında gündeme gelen askeri iş birlikleri dikkat çekicidir. Bu temaslar, yeni bir güvenlik arayışının işaretidir.
Amerika’nın mutlak güvenlik sağlayıcı olduğu dönemin zayıflaması ve tüm gayesinin İsrail’in korunması gayesinin anlaşılmasıyla birlikte, bölgesel aktörler kendi güvenlik mimarilerini kurma ihtiyacı hissetmesi ile birlikte.
Bu noktada sıkça dile getirilen “İslam NATO’su” fikri artık sadece bir slogan değildir; bu, jeopolitik baskıların ve güvenlik boşluklarının ortaya çıkardığı bir arayıştır.
Ancak gerçekçilikten uzaklaşmamak gerekir. Böyle bir ittifakın önünde ciddi engeller bulunmaktadır:
• Liderlik rekabeti: Suudi Arabistan – Türkiye
• Mezhepsel ayrılıklar: Sünni – Şii
• Farklı küresel ittifaklara bağlılıklar
• Ortak tehdit algısının eksikliği
Bu sorunlar aşılmadan NATO benzeri entegre bir askeri yapı kurmak son derece zordur. Öncelik bilim, ardından birlik ve amasız bir yaklaşım olmasa olmazlardan olmalı.
Öte yandan Gazze’de yaşananlar, İslam dünyasının askeri kapasitesinden çok siyasi parçalanmışlığını ortaya koymuştur. Tepkiler ve söylemler vardır; ancak caydırıcı ve koordineli bir güç yoktur.
Uluslararası sistemde değişmeyen bir gerçek vardır: güç üretmeyen hiçbir birlik sahada sonuç doğuramaz.
ABD-İsrail’in İran’a saldırması, bize bir kez daha gösterdi ki; bilim üretseniz bile silah gücünüz yoksa başkaları on binlerce km uzaktan gelip kadın, çocuk sivil demeden canınıza kast eder ve bunu kendilerine hak görür. Dünya hâlâ orman kanunlarıyla işliyor; özellikle Siyonizm söz konusu olduğunda bu gerçek daha da belirginleşiyor.
Sonuç nettir:
• Savunma sanayiinde güçlü değilseniz, bağımsızlığınız sınırlıdır.
• Ortak bir askeri güç oluşturamıyorsanız, gelişmeleri sadece izlersiniz.
“İslam NATO’su” bugün hâlâ somut bir gerçeklik değildir. Ancak böyle bir yapıya duyulan ihtiyaç artık tartışma konusu olmaktan çıkmalıdır. Çünkü Siyonizm’in tüm dünyanın başına bela olduğu gerçeğini tüm insanlık görmüştür.
Asıl sorular şunlardır:
• Bu yapıyı kim kuracak?
• Kim liderlik edecek?
• Kurulduğunda kimler dışında kalacak?
• Bilimi kim üretecek ve finansmanı kim sağlayacak?
Yeni dünya düzeninde yön verenler tarafsız kalanlar değil, güç üretenlerdir. Müslüman ülkeler bilim üretseydi ve birlik olsaydı; Irak, Libya ve Suriye’yi yalnız bırakmasalardı, bugün İran, Lübnan, Sudan ve dünyanın dört köşesinde Müslümanlara saldırılar yaşanamazdı.