Vefanın Adı: Osman Usta

Yıl 1996…
Türkiye’de faili meçhullerin gölgesinde, insanların korkuyla sustuğu, dostlukların bile sınandığı bir dönemdi. O karanlık günlerde bile bazı yürekler vardı ki korkuya inat, vefa ve cesaret kelimelerinin hakkını veriyordu. Onlardan biri, Siverek’i il yapma sevdasıyla yanan Koçali Aymaz, diğeri ise kalemiyle, sözüyle ve dostluğuyla gönüllere kazınan gazeteci Osman Göyüç Usta idi.



Koçali Aymaz, Siverek’in sesi olmak istemişti.
Verilen sözlerin tutulmadığı, umutların susturulduğu bir dönemde, “Siverek il olacak” diyerek yola çıkmış; ancak sözünü tutmayan 13 siyasetçiye dava açarak cesur bir adım atmıştı.
Ve bu dava, Türkiye’nin gergin atmosferinde yankı uyandırmıştı.

Davanın üzerinden çok kısa bir zaman geçmişti ki, bir akşamüstü Koçali Aymaz yine yalnız değildi. Her zaman olduğu gibi Osman Usta onun yanındaydı.
Her yürüyüşte, her sessiz korkuda onunla birlikte yürür, Koçali Aymaz evine girmeden asla dönmezdi.
Bu, dostluktan öte bir bağlılıktı — vefanın ta kendisiydi.



O akşam ikili Hürriyet Caddesi üzerinde yürüyordu.
Sokaklar sessizdi, akşamın serinliği üzerlerine çökmüştü.
Ali Çalan’ın fotoğrafçı dükkânının önünden geçerken, bir anda bir “kamikaze” polis aracı yanlarında durdu.
Kapılar hızla açıldı, iki polis indi.
“Koçali Aymaz, Osman Göyüç! Lütfen araca binin, karakola gideceğiz,” dediler.



O anın sessizliğinde herkesin kalbi bir anlığına durdu.
Osman Usta tereddüt etmeden, “Beraber geldik, beraber gideriz,” dedi.
Polis aracına birlikte bindiler.

Siverek İlçe Emniyet Müdürlüğü’ne vardıklarında dışarıda büyük bir kalabalık vardı. Kanaat önderleri, kurum amirleri, tanıdık simalar... Herkes oradaydı.
İçeri girdiklerinde kalabalığın ortasında tanıdık bir yüz belirdi: Şanlıurfa Valisi Ziyaettin Akbulut.



Bir anda ortamın havası değişti.
Vali Akbulut gülümseyerek,
“Dostlar, merak etmeyin,” dedi. “Tayinim çıktı. Siverek’ten ayrılmadan önce sizlerle vedalaşmak istedim.”


Koçali Aymaz derin bir nefes aldı.
Osman Usta’nın omzuna baktı — o bakışta minnet, güven ve dostluğun sarsılmaz sessizliği vardı.
Birlikte çıktılar karakoldan. Dışarıda Siverek’in akşamı yeniden nefes aldı.

Ve o gün herkes bir kez daha gördü ki, gerçek vefa, korkunun susturamadığı bir dostun adımlarında saklıydı.

www.siverekgenclik.com