Duyarlı bir vatandaş refleksi göstermiyoruz

Şanlıurfa’da yağan kar, ne Şanlıurfalıya ne yerel yönetimlere ne de kurumlara alışık olduğumuz bir tablo sunuyor.

Ağır ağır yağan, kısa sürede etkisini gösteren bu kar yağışı karşısında kimsenin tam anlamıyla “antrenmanlı” olduğunu söylemek zor. 

Ama bu durum, eleştiriden çok anlayışı ve hoşgörüyü beraberinde getirmeli.

Şanlıurfa’da kar yağışı her yıl yaşanan, rutin bir doğa olayı değil. 

Aksine birkaç yılda bir yağıyor ve çoğu zaman kısa sürede eriyip gidiyor.

Bu nedenle, büyükşehir ölçeğinde bir kentin her yıl yoğun kar yağışına göre ekipman, araç ve depo yatırımı yapması ciddi bir maliyet anlamına geliyor. 

Beş ya da altı yılda bir yaşanan bir durum için sürekli yüksek bütçeler ayırmak, kamunun kaynak yönetimi açısından da sorgulanabilir bir durumdur.

Bu noktada yerel yönetimlerin, kendi imkanlarıyla süreci yönetmeye çalışmasını açıkçası takdir etmek gerekir. 

Manuel tuzlama, küçük araçlarla müdahale ve öncelikli güzergahlara odaklanma çabası, imkanlar dahilinde yapılan samimi bir gayrettir. 

Eleştiri elbette yapılabilir; ancak bu eleştirinin hakkaniyetli ve gerçekçi olması gerekir.

Asıl sorgulamamız gereken nokta ise şu:

Biz vatandaş olarak elimizden geleni ne kadar yapıyoruz?

Kendi sitemizin içinin temizlenmesini bile belediyeden talep eder hale geldik. 

Özel mülkiyet alanlarında yaşanan sorunlara dahi kamusal müdahale bekliyoruz. 

Sitemizde tente çöküyor, kentte yoğun kar yağışı var; ama belediyenin gelip site içine girerek özel alandaki tenteye müdahale etmesini bekliyoruz.

Oysa bir binada en az 10–15 daire var. 

Her daireden bir kişi çıksa, 15 kişi eder.

Herkes bir ucundan tutsa, o sorun kısa sürede çözülür.

Dayanışma tam olarak budur.

Deyim yerindeyse herkes kendi kapısının önünü temizlese, sorunların büyük bir kısmı zaten ortadan kalkar. 

Ama ne yazık ki biz elimizden geleni yapmıyor, duyarlı bir vatandaş refleksi göstermiyoruz ve her şeyi yerel yönetimlerden bekliyoruz.

Elbette belediyeler sorumludur, elbette eleştirilebilirler. 

Ancak sorumluluk tek taraflı değildir. 

Şehir dediğimiz şey yalnızca kurumlarla değil, o şehirde yaşayan insanların tutumlarıyla da ayakta durur.

Biraz daha anlayış, biraz daha sorumluluk ve biraz daha dayanışma…
Belki de bu kışı daha az şikayetle, daha çok birlik duygusuyla atlatmanın anahtarı tam olarak budur.