ÖĞRETMENİN OTORİTESİ VE ÖĞRENCİNİN HAKLARI BİRLİKTE KORUNMALIDIR

Eğitim kalitesini belirleyen temel unsurlardan biri, öğretmenin sınıf içindeki konumudur.
Öğretmen yalnızca ders anlatan kişi değildir. Aynı zamanda sınıf düzenini sağlayan, öğrencilerin gelişimini takip eden, öğrenme ortamını yöneten ve çocuklara rehberlik eden kişidir.

Öğretmenlerin sorumlulukları artırılırken sınıf yönetimi konusunda ihtiyaç duydukları yetki ve destek sağlanmazsa eğitim ortamında ciddi sorunlar yaşanabilir. Kuralların belirsiz olduğu, ihlallerin karşılıksız kaldığı ve disiplin süreçlerinin etkili işlemediği bir ortamda sağlıklı bir öğrenme düzeni kurmak zorlaşır.

Bu nedenle öğretmenlerin mesleki saygınlığı, güvenliği ve sınıf yönetme yetkisi güvence altına alınmalıdır. Öğretmene yönelik tehdit, hakaret ve şiddet olaylarında etkili koruma ve bildirim mekanizmaları işletilmeli; öğretmenler disiplin süreçlerinde yalnız bırakılmamalıdır.
Ancak öğretmene yetki verilmesi, öğrenciye fiziksel ceza uygulanması, hakaret edilmesi veya aşağılayıcı davranışlarda bulunulması anlamına gelmemelidir. Öğrencinin onuru, güvenliği ve eğitim hakkı korunurken öğretmenin de hakları ve mesleki itibarı gözetilmelidir.
Öğretmenlerin öğrencilere yönelik olası kötü muamele iddiaları da tarafsız, şeffaf ve adil biçimde incelenmelidir.
Okullarda disiplin yalnızca cezalandırmaya dayanmamalıdır. Rehberlik ve psikolojik danışmanlık hizmetleri güçlendirilmeli, öğrencilerin sorunlarını büyümeden dile getirebilecekleri güvenli ortamlar oluşturulmalıdır.

Öğretmenin otoritesini korumak ile öğrencinin haklarını korumak birbirine karşıt değildir. Güvenli, adil ve nitelikli bir eğitim ortamı için her ikisi de gereklidir.

3. HER ÇOCUĞU AYNI KALIBA SOKMAK DOĞRU DEĞİLDİR

Her insanın ilgisi, yeteneği, öğrenme biçimi ve hayattan beklentisi farklıdır. Kimi matematikte ve teorik bilimlerde başarılı olurken kimi el becerilerinde, sanatta, teknolojide, tarımda, ticarette veya üretimde öne çıkar.

Bir öğrencinin akademik derslerde zorlanması, onun başarısız veya yeteneksiz olduğu anlamına gelmez. Aynı şekilde uygulamalı alanlarda başarılı olan bir öğrencinin akademik öğrenme kapasitesi de küçümsenmemelidir.
Eğitim sisteminin görevi, bütün çocukları tek bir başarı ölçüsüne göre değerlendirmek değil, her birinin potansiyelini ortaya çıkarmaktır.
Öğrencilerin yıllarca benzer derslere devam etmesi ve çoğu zaman sınavlar ile diplomalar üzerinden değerlendirilmesi, farklı yeteneklerin yeterince keşfedilememesine yol açabilir. Bazı öğrenciler akademik öğrenmeden uzaklaşırken bazılarının mesleki, sanatsal ve uygulamalı becerileri gözden kaçabilir.
Bu durum öğrencilerin kendilerini başarısız hissetmelerine, okula karşı ilgilerini kaybetmelerine ve öğrenmekten uzaklaşmalarına neden olabilir.
Bu nedenle eğitim sisteminde farklı öğrenme yolları oluşturulmalıdır. Ancak bu yollar, çocukları erken yaşta kesin biçimde sınıflandıran veya bazılarını diğerlerinden üstün gören bir yapıya dönüşmemelidir.
Öğrencilerin ilgi ve yetenekleri zaman içinde değişebilir. Bu nedenle eğitim yolları arasında geçiş imkânları açık tutulmalı, öğrenciler ihtiyaç duyduklarında başka alanlara yönelebilmelidir.
Eğitim, çocukları birbirleriyle yarıştırmak yerine her birinin kendi potansiyelini geliştirmesine imkân tanımalıdır